به گزارش روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، در ابتدای این برنامه سید علیرضا میرعلینقی با اشاره به تاریخ مهاجرت موسیقیدانان ایرانی بیان کرد: آخرین مهاجرت بزرگ اهل موسیقی ایران تقریباً به اواسط سلسله صفویه برمیگردد که مدارک و کتابهای مرجع آن موجود است.
در آن دوره عده بسیار زیادی از موسیقیدانانی که اصالتاً متعلق به نواحی مختلف و فرهنگ های گوناگون اقلیم آن روز ایران بودند و حتی بعضیها از خارج از اقلیم فرهنگی ایران آن روز به ایران آمده بودند و در پایتخت پادشاهی بزرگ آن زمان در اصفهان جمع شده بودند. اما به خاطر آزارها و فشارها دچار عدم امنیت جانی، مالی و… شدند و مهاجرت کردند.
وی افزود: پس از گذشت حدود ۳۰۰-۳۵۰ سال ما شاهد موج دیگر مهاجرت موسیقیدانان هستیم. اگر بخواهیم ریشهای به این مسئله نگاه کنیم، تقریبا از سال ۱۳۵۳-۵۴ آغاز میشود که تعدادی از موسیقیدانان و عموما موسیقیدانان برجسته که شرایط کار در ایران را با روحیه و خواستهایشان مساعد نمیدیدند و بیشتر از همه مسئلهشان روی عدم رعایت قانون کپی رایت، خواننده سالاری مطلق و ناهنجاریهایی که روح خلاقان اصلی موسیقی(آهنگساز و شاعر) را آزار میداد، تصمیم به مهاجرت از ایران گرفتند. برخی از موسیقیدانان رشته کلاسیک ایرانی از حدود اوایل سالهای ۳۰ از ایران رفتند.
وی اضافه کرد: بخشی اوایل انقلاب مهاجرت کردند چون اساسا دیدگاههای حکومت تازه روی کار آمده جمهوری اسلامی، نه با نوع موسیقی آنان موافقت داشت و نه با موقعیتی که موسیقی آنان در آن اجرا میشد. تنی چند از آنان ماندند و سعی کردند خودشان را با شرایط سازگار کنند، اما باز هم یک تعدادی از آنان رفتند. بعد از آن موج مهاجرت موسیقیدانان بود که با انقلاب همراه بودند که با محدودیت و ممنوعیت مواجه شدند و البته بیشتر آنها در همان اواسط دهه ۶۰ به ایران برگشتند.
در بخش دیگری از این نشست مجازی، رضا مهدوی درباره بازگشت حبیب به ایران اظهار کرد: آقای حبیب آمد و خیلی هم خوب بود، شرایط مجوز گرفتن هم داشت درست میشد اما دوستانی که در مرکز، در دفتر موسیقی وزارت ارشاد بودند، متاسفانه توجه کافی و وافی نکردند و شرایط به گونهای شد که ایشان عمرشان را از دست دادن هستند. انشاالله در آن دنیا برایشان جبران شود. خیلیها باید پاسخگو باشند که حبیب را چرا ناراحت کردند، یک هنرمندی که سالم و درست بود، شرایط فراهم شد و در بین صدها هنرمندی که آن طرف هستند، او برگشت. قطعا باید اثرش تولید میشد. حتی او تقاضا داد. زمانی که آقای میرزمانی مدیرکل دفتر موسیقی بود، او یک آلبوم عاشورایی را پیشنهاد کرد ولی نامه امضا نشد. متولیان امر وزارت ارشاد باید بگویند که وقتی کسی به لحاظ امنیتی مشکلش حل میشود و به وطن برمیگردد، چرا در سطوح پایینتر باید از فعالیتش جلوگیری شود. خیلی از دیگر هنرمندان هم به نظرم شرایطی دارند که دیگر باید برگردند و خیلی دیر شده است.
