اینترنشنال ۱۴۰۴/۱۰/۳۰
در حالی که مقامهای ایران میکوشند شدیدترین اعتراضات سراسری داخلی دهههای اخیر را مهار کنند، روایتهای عینی از داخل آن کشور، از دانشجویان خارجی محبوس در خوابگاهها تا معترضان در خیابانهای شهرهای کوچک و بزرگ، تصویری از خشونت گسترده، قطع ارتباطات، کشتهشدن شهروندان و گسترش بیم و امید را ترسیم میکند.
دانشجویان پاکستانی که بهتازگی از ایران بازگشتهاند در گفتوگو با خبرگزاری رویترز میگویند که در روزها و شبهایی که اجازه خروج از دانشگاهها را نداشتند، صدای تیراندازی را از اطراف میشنیدند و از طریق گفتوگو با شهروندان ایرانی، از گسترش خشونت در بیرون از محوطههای دانشگاهی باخبر میشدند. این روایتها همزمان با گزارشهای متعدد از اعتراضات سراسری و سرکوب شدید در نقاط مختلف ایران منتشر شده است.
شاهنشاه عباس، دانشجوی سال چهارم دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، در فرودگاه اسلامآباد به رویترز گفت: «شبها داخل خوابگاه مینشستیم و صدای تیراندازی میآمد. وضعیت طوری بود که شورشها همهجا جریان داشت، مردم کشته میشدند و زور بهکار میرفت.» به گفته او، دانشجویان پس از ساعت چهار بعدازظهر اجازه خروج از محوطه دانشگاه را نداشتند و موظف بودند در خوابگاه بمانند.
دانشجویان دیگر نیز میگویند که اگرچه داخل دانشگاهها آرام بوده، اما در مناطق اطراف، بانکها و مساجد آسیب دیده یا به آتش کشیده شده بودند. همزمان، قطع اینترنت و محدودیت شدید ارتباطات باعث شده بسیاری از دانشجویان خارجی نتوانند با خانوادههای خود تماس بگیرند. یک دیپلمات پاکستانی در تهران گفت که صدها دانشجو برای رساندن پیام به خانوادههایشان ناچار به تماس با سفارت شدهاند.
این روایتها با گزارشهای منتشرشده از سوی رسانههای بینالمللی درباره اعتراضات مردمی در ایران همخوانی دارد. یکی از این روایتها، تجربه «علی»، شهروند ایرانی-استرالیایی است که برای تعطیلات به زادگاهش در جنوب تهران رفته بود. او در گفتوگو با شبکه ایبیسی استرالیا میگوید که در هشتم ژانویه، در شرایطی که ایران در خاموشی ارتباطی فرو رفته بود، به جمع معترضان پیوست، جمعیتی که به گفته او «بزرگ، غیرمنتظره و متشکل از همه اقشار جامعه» بود.
