هیچوقت ذوقزدگیام، در دههی ۱۳۶۰، با دیدن «اجارهنشینها» (داریوش مهرجویی) و «مادر» (علی حاتمی) و… را فراموش نمیکنم. سینمایی که در لایهی سطحی خودش، روایتی اجتماعی دارد که بر پایهی روانشناسی و جامعهشناسی روابط انسانی ایجاد شده است. اما در لایهی بعدی با وجهی نمادین، وانمودی از وضعیت سیاسی کشور است و بیانکنندهی نظرات فیلمساز-مؤلف پیرامون ساختار سیاسی آن روزهای ایران.






