سید کمال‌الدین حسینی
با اینکه حدود دو ماه از برگزاری سی و هفتمین جشنواره تئاتر فجر گذشته اما نکته‌هایی درباره «مهم‌ترین رویداد تئاتر ایران» وجود دارد که مرور آنها خالی از لطف نیست.
ورود به جشنواره‌ها در هرکجای دنیا تابع شرایط خاص خود است که در بین اکثر جشنواره‌ها، این شرایط کم و بیش مشابه است. هرچند که برای فستیوال‌های معتبر دنیا مسئله کیفیت در درجه اول اهمیت قرار دارد. زمانی که می‌گوئیم «جشنواره بین‌المللی» در واقع شخصیت و کاراکتر و صفتی خاص را به جشنواره الصاق می‌کنیم که با دیگر جشنواره‌های داخلی متفاوت است. درواقع «بین‌المللی» بودن و عناصر و پارامترها و خصوصیاتی که بر آن مترتب است را منصوب به آن کرده‌ایم؛ و چه بخواهیم وچه نخواهیم جشنواره را تبدیل به آئینه تمام نمای تئاترکشورنموده ایم. درواقع یکی از اهداف جشنواره تئاتر فجر همین است. چون بدین گونه نخبگان تئاترکشور را برای شرکت در جشنواره شناسایی کرده و دعوت می‌نمائیم. چرا که می‌خواهیم در برابرتئاتر دنیا ما نیز عرض اندام نمائیم. بخصوص زمانی که مثلا بازارچه تئاتر هم راه می‌اندازیم و از تهیه کنندگان و مدیران تئاتر کشورهای دیگر جهت دیدن و انتخاب آثار تولیدی خودمان دعوت به عمل می‌آوریم. حال به سندهای بالا دستی واهداف از پیش تعیین شده نظام درخصوص اهمیت و حساسیت برگزاری جشنواره فجر به ویژه در ایام جشن‌های انقلاب اسلامی نمی‌پردازیم که خود حدیث مفصلی است ومجال دیگری را می‌طلبد.