بنا به گزارش این نشریه جهانی، پرویز تناولی در ماه ژوئن گذشته برای شرکت در مراسم رونمایی از کتاب تازه خود به نام «زنان فرنگی در خانه‌های ایرانی» قرار بود به بریتانیا برود اما در فرودگاه امام مانع از خروج او از کشور شدند.

مقامات مسئول «نشر اکاذیب» را دلیل ممنوع‌الخروجی تناولی اعلام کرده بودند اما بعد معلوم شد که یک گالری‌دار سابق در تهران به نام مریم گودرزی از او شکایت کرده و همین موضوع دلیل ممنوع‌الخروجی تناولی بوده است. ادامه‌ی مطلب

عزت‌الله انتظامی، بازیگر برجسته سینما و تئاتر ایران صبح جمعه ۲۶ مرداد در ۹۴ سالگی در بیمارستان باهنر تهران چشم بر جهان ما فروبست.

خانه سینما درگذشت این بازیگر کهنه‌کار را که در سینمای ایران به او لقب «آقای بازیگر» را داده بودند تأیید کرده است. ادامه‌ی مطلب

نگار جوادی نویسنده‌ی ایرانی که در پی انقلاب ۱۳۵۷ از سرزمینش گریخت و در پاریس سکونت گزید، در رمان شایان توجه‌اش، دز‌اورینتال،[۱] گم‌گشتگی یک تبعیدی و تلاشِ وی را برای بازسازی خویش از رهگذر داستان‌‌های خانوادگی، به زیبایی ترسیم می‌نماید. کتاب او چهار نسل از صدر‌ها را در برمی‌گیرد؛ از جد‌ آن‌ها منتظم‌الملک که خانِ زمین‌داری در مازندران بود، تا دخترش نور، تا شش پسرِ نور و از آن میان داریوش، پدر کیمیا، راوی داستان.

نخستین بار، در اتاق بی‌روح یکی از کلینک‌های زایایی پاریس، با کیمیا روبه‌رو می‌شویم. در میان زوج‌های آرزومندی که در فضای نژند بی‌‌فرزندی تنگ‌هم نشسته‌اند، سرگذشتِ خانواده‌اش را در پیوند با تاریخ ایران بازمی‌گوید. حس بیگانگی در میان صدر‌ها چیز تازه‌ای نیست؛ بسی پیش از جابه‌جایی جغرافیایی‌شان هم آن را در میان خود داشته‌اند. منتظم‌الملک که پس از برافتادن قاجارها زمین‌هایش مصادره شد، در قزوین سکونت می‌گزیند و درباره‌ی تبعید شعر می‌سراید. نوه‌اش، داریوش که یک کنُشگر سیاسی‌ست، کشش شدیدی به محو شدن دارد. «در کنار او می‌زیستیم»، دخترش می‌نویسد، «رشد کردیم، خوردیم، امتحان‌هامان را دادیم، در ورودی خانه را باز کردیم، بیمار شدیم، دیپلم‌مان را گرفتیم و در ورودی خانه‌ را بستیم؛ و او متوجه‌ی هیچ‌چیز نشد. برادر داریوش که به عموی‌ شماره‌ی دو شهرت دارد و پاسدار اسطوره‌های خانواده، است، «در دام یک دروغ گرفتار شده است»: او ازدواج کرده‌ و فرزندانی دارد، اما همجنسگرا‌ست؛ آن‌هم در کشوری که همجنسگرایی غایتِ انحراف‌ها‌ست. ادامه‌ی مطلب

زمانی در تئاتر ایران به صحنه بردن یک اثر برای خود حرمت و قداستی داشت و خانواده تئاتر از کارگردان تا بازیگر در حفظ این حرمت کوشا بودند و متعهد بودن هر کدام از اعضای یک گروه نمایشی به تعهدات خود امری قطعی بود و حتی بودند بازیگرانی که با وجود بیماری و یا رسیدن خبر درگذشت یکی از عزیزانشان باز هم به حرمت تئاتر و مخاطبان آن روی صحنه می رفتند.

اما گویا به مرور زمان و با تغییر مناسبات تئاتر و حرکت گروه های نمایشی به سمت گیشه این ارزش ها نه تنها رنگ باخته بلکه تبدیل به ضدارزش هم شده اند و کارگردان، بازیگر و دیگر عوامل یک اثر نمایشی می توانند در هر مقطعی از روند اجرای یک نمایش و بنا به دلایل مختلف اختلال ایجاد کنند که یکی از دلایل بروز چنین اتفاقاتی نبود ساز و کار قانونی از سوی خانه تئاتر و اداره کل هنرهای نمایشی است. ادامه‌ی مطلب