به نظر میرسد واژه هایی چون ابتذال یا بازاری به تنهایی نمیتوانند وضعیت تئاتر کشور و به ویژه تهران را در این دوران نمایندگی کنند. رضا سرور در این گفتگو از غیاب رابطه ارگانیك میان سنت و جریان امروز نمایش ایران و در همین راستا ایجاد نوعی آشفتگی در رویكردهای نمایشی میگوید؛ این که چگونه در این آشفتگی، جریانهای لجامگسیختهای مانند تئاتر تجاری، امكان بروز قدرتمندانهای پیدا میكنند.
رایه صورتبندی روشن از وضعیت کلی حاکم بر تئاتر- حداقل در تهران- بسیار دشوار شده است. طبق آمار، روزانه چیزی حدود ١٢٠ نمایش در پایتخت روی صحنه میرود که این تعداد در مقایسه با همین ۵-۴ سال قبل به نظر خیرهکننده میرسد. اما در شرایطی که نهادهای دولتی، حاکمیتی و شهرداری برخلاف تجربه جهانی(!) یکسره چشم بر حمایت از این هنر بستهاند و صفر تا صد هزینههای تولید و اجرای نمایش روی دوش هنرمندان گذاشته شده، بیش از آنکه با فعالیتی فرهنگی مواجه باشیم با داد و ستد برای بقا مواجهیم. ادامهی مطلب
