فرزند سیدخلف موسوی- خواننده و نوازنده موسیقی اقوام اهواز- می‌گوید: تا زمانی که پدرم زنده بود کسی سراغی از او نگرفت حالا که از دنیا رفته است با ما تماس می‌گیرند و درباره او می‌پرسند در حالی‌که هیچ مسئولی حتی در مراسم تشییع پدرم نیز شرکت نکرد.

ادامه‌ی مطلب

یک نویسنده معتقد است: آرامش روانی یک گروه برنامه‌ساز به انجام تعهدات تلویزیون می‌انجامد.

ادامه‌ی مطلب

ادامه‌ی مطلب

یوسف باپیری معتقد است وضعیت خانه تئاتر در شرایط کنونی متناقض است. او می‌گوید خانه تئاتر در حالتی رویه اپوزیسیونی نسبت به دولت دارد که خواهان حمایت اقتصادی دولت است. او می‌گوید خانه تئاتر علاقه‌ای به جذب هنرمندان جوان ندارد.

آبان 1394 خبری با عنوان «اعتراض اعضای حلقه تئاتر دانشگاهی به هیأت مدیره خانه تئاتر» در خبرگزاری‌های کشور منتشر می‌شود که فحوای آن اعتراض گروهی از کارگردانان جوان به وضعیت ضدگفتگوی خانه تئاتر بود. این رویداد در بحبوحه کنار رفتن برخی از اعضای هیئت مدیره رخ می‌داد. زمانی که علیرضا نادری در سالن کنفرانس تئاتر شهر از مشکلات و موانع ناشی از گروهی همیشگی در خانه تئاتر سخن گفت و مرد کم‌حرف تئاتر، به خفایی طولانی کوچ کرد. ادامه‌ی مطلب

ممیزی و سانسور در ایران

در ایران بعد از رویداد انقلاب اسلامی، بخش فرهنگی انقلاب کوشید هنری را به وجود بیاورد که مطابق با ایدئولوژی و شرایط تعریف شده جدیدش باشد. این خاصیت انقلاب‌هاست که هنر ایدئولوژیک به وجود بیاورند؛ حالا این انقلاب می‌خواهد مذهبی باشد یا سیاسی و ایدئولوژیک مکتبی. طبیعتا وقتی بخش فرهنگی این انقلاب تلاش کرد که این شرایط را برای تئاتر تعریف کند خواه‌ناخواه بحث ممیزی و سانسور به وجود آمد. ممیزی یعنی آن چیزی که در راستای این اهداف است باید گفته شود و آنچه در این راستا نیست نباید بیان شود. پس این باید و نباید به وجود آمد و منشا نوعی از ممیزی و سانسور شد. منتها سانسور در روند تاریخی خودش هم قابل بررسی است. چون در بعضی مقاطع، چون تعریف واحدی از اهداف وجود ندارد سانسور به نوعی سلیقه‌گرا می‌شود. یعنی به سمت سلیقه و میل اشخاص می‌رود. در دوره‌های متفاوت با توجه به سطح سواد سیاسی، اجتماعی و فرهنگی وزیر و جسارت مدیران میانی هم باز سانسور بالا پایین می‌شود و فراز و نشیب دارد؛ یعنی نمی‌توانیم از ابتدای انقلاب تاکنون به سانسور و ممیزی یکنواخت و یک‌دست نگاه کنیم. ادامه‌ی مطلب